Wednesday, May 2, 2007

சதையொன்று சொன்ன கதை:

நள்ளிரவு
சுய அழிவு நேரம்: 2:46 a.m.
எனக்கான தடை:
உரையாடலிற்கான தவிப்பில்
'இந்த நேரம் விழித்திருக்கிறாயா" என்பதானா குரல் தரு பயம்.

உரையாட
நெருங்க
என் தவிப்பில் - வாகனங்கள் நெரிசலுறும் தெருக்களில்
சலனமின்றி

நிராகரிப்பை
முக்கியமற்றிருத்தலை
மீள மீளக் கூறி
நீ நடந்தபடி...

ஆம்
பிரிவுகள்
நிராகரிப்பிலும் புறக்கணிப்பிலும் வலுக்
கொள்கின்றன
ironically
உணவிருந்து கழித்துவிடும் பண்டமாயே
நானும் என்னை உணர்கிறேன்;
உறவு விளையாட்டுக்களிலும்
மோசமான ஆட்டக்காரியாய்
ஆரம்பிக்கும்போதே
'வயித்துக் குத்தென்று' குந்துற என்னிடம்
-வெல்வதற்காய்- ஏனித்தனை தந்திரங்கள்?
புரியவா போகிறது!

எனது தகப்பன் எனது காதலன்
எனது அம்மா நான் தான்
எனது வரலாறு -
உனக்குப் புரியவில்லை
மரபிழந்து புணர நிற்கும் மனமும்
முரணாய் துணியால் இழுத்து மூடும் உடலும்
இருளில் புணரும் விழைபும்
இவற்றைக் கடந்து போதல் எங்ஙனம்?
எனது மொழி உனக்குப் புரியவில்லை

துண்டு துண்டாய் பேசும் வார்த்தைகள்
வசனமாக மறுக்கின்றன
எனை எழுது பிரதிகள் விளங்க மறுக்கின்றன
உரையாடலை அறுத்துக் கொண்டவளாய்
உடலால் அன்பினைப் போலவே
உதடாலும் சொற்களை வெளிப்படுத்தத் தெரியவில்லை
சொற்கள் எங்கிலும் தொடர்பாடலை
பிறழ்வுகள் சூழ்ந்து கலைக்கின்றன

என் முலையில் பால் அருந்தாத பிள்ளைகள்
என்னுடையவர் இல்லை
உடலில் தொடுகை நிகழ்த்தா-தவர்
உறவுகள் இல்லை
இப்படியாய் ஆன உனது உலகில்

பிரிவின்போது என்னின் ஒரு சதையைத்-தருகிறேன்.
அது கதை சொல்ல-த்தொடங்கும்
தன்ர பாட்டில்
(
march /07